Są w Tobie warstwy, których już nawet nie próbujesz nazwać.
Dotykasz ich tylko wtedy, gdy wszystko cichnie i nie ma się gdzie schować.
To miejsce nie zna światła.
Jest ciepłe. Ciężkie. Prawdziwe aż do bólu.
Tam, gdzie oddech robi się płytszy, a ciało pamięta więcej niż myśli.
To nie jest krzyk, który chcesz wypowiedzieć.
To ten, który zostaje w środku. Osiada między żebrami i
pulsuje w ciszy, aż zaczynasz go mylić z własnym rytmem.
Nie bronisz się już tak jak kiedyś.
Ale też nie pozwalasz sobie poczuć do końca.
Jesteś dokładnie pomiędzy.
I może właśnie tam dzieje się najwięcej.
W tym zawieszeniu.
W tej niewypowiedzianej zgodzie na to, że coś w Tobie chce wyjść.
Jednak wciąż czeka, aż będziesz gotowa.
Nie na pokaz.
Nie dla nikogo.
Tylko dla siebie.
There are layers within you that you no longer even try to name.
You only touch them when everything falls silent and there’s nowhere left to hide.
This place knows no light.
It is warm. Heavy. Painfully real.
Where your breath becomes shallow,
and your body remembers more than your thoughts.
This is not a scream you want to speak.
It’s the one that stays inside.
Settling between your ribs,
pulsing in the quiet until you begin to mistake it for your own rhythm.
You don’t defend yourself the way you used to.
But you don’t allow yourself to feel it fully either.
You are exactly in between.
And maybe that’s where the most is happening.
In this suspension.
In this unspoken agreement
that something within you wants to come out.
Yet it is still waiting
until you are ready.
Not for show.
Not for anyone else.
Only for yourself.
In silence
https://alchemyofart.pl/pl/c/54-In-silence/124
Pozdrawiam Agnieszka
